aothedugr

Το management από μέσα: 7 αλήθειες Κύριο

  • Posted on:  Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011 17:49
  • Γράφτηκε από τον 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

stockxpertcom id670415_size0

Άρθρο του Γιώργου Ι. Κωστούλα* 

 

 Ένας πρακτικός οδηγός, που συνοψίζει τις συγκλίνουσες απόψεις στοχαστών και επαγγελματιών του Μάνατζμεντ για αποτελεσματική, εμπνευσμένη Διοίκηση. Μέσα από ένα μείγμα 7+7 συστατικών: Επτά Αλήθειες και επτά Συμβουλές. Σήμερα το πρώτο μέρος: Επτά αλήθειες για το Μάνατζμεντ.

 

1. Ένα ασυμβίβαστο: Μάνατζμεντ και Δημοκρατία

Το μόνο που δεν χαρακτηρίζει τον κόσμο των επιχειρήσεων είναι η Δημοκρατία. Αυτός είναι ο μέγιστος συμβιβασμός, το πρώτο μάθημα που παίρνουν όσοι προσέρχονται για καριέρα στο Μάνατζμεντ. Ο έλεγχος της ανθρώπινης συμπεριφοράς, απαραίτητος στους οργανισμούς, για την επίτευξη των στόχων τους, γίνεται, ακριβώς, μέσα απο την άνιση κατανομή της δύναμης. 

Υπάρχει η ιεραρχία, ενδεχομένως ορισμένες συνθήκες ενθάρρυνσης, ίσως κάποιες συμμετοχικές διαδικασίες, αλλά από εκεί και πέρα οτιδήποτε συμβαίνει στον κόσμο των επιχειρήσεων, είναι αποτέλεσμα ικανοτήτων, επιλογών, ευκαιριών, τύχης, ίσως ανεπάρκειας ή ανικανότητας ακόμα και αμέλειας ή αδιαφορίας, σίγουρα όμως δεν είναι αποτέλεσμα ψηφοφορίας.

 

2. Άλλο Εξουσία και άλλο Δύναμη

Εξουσία και Δύναμη δεν είναι το ίδιο. Η εξουσία, γνωστή και ως εξουσιοδότηση, είναι δοτή. Παρέχεται σε έναν μάνατζερ συνήθως από ένα θεσμοθετημένο σώμα, όπως το Διοικητικό Συμβούλιο ή η Γενική Συνέλευση των μετόχων, συχνά από τον προϊστάμενο του μάνατζερ και είναι ορισμένη σε αντικείμενο, έκταση και διάρκεια.

Η Δύναμη, αντίθετα, δεν εξασφαλίζεται ως αποτέλεσμα μιας τυπικής εξουσιοδοτικής πράξης, αλλά κερδίζεται από τον μάνατζερ, εκχωρείται σ’ αυτόν μόνον όταν στην εξουσία που του έχει παραχωρηθεί, ο μάνατζερ προσθέσει την Ευθύνη και την Αποτελεσματικότητα.

Καλύτερα ακόμα, ή μάλλον ασφαλέστερα: η Δύναμη του μάνατζερ αναγνωρίζεται πιο γρήγορα και πριν απ’ όλους, από τους υφισταμένους του. Αυτή και η καλυτερη εκδοχή της Δύναμης, η γνωστή και ως Αποδοχή. Η οποία με τη σειρά της μπορεί να παρει ακόμη και τη μορφή ενός πανίσχυρου βετο. Του βέτο των υφισταμένων.

 

3. Τρεις επιδεξιότητες για τρία επιχειρηματικά συστατικά

 Κάθε εταιρεία-επιχείρηση, άλλη λιγότερο και άλλη περισσότερο, είναι τρισυπόστατη. Σε διαφορετικές δόσεις, το καθένα, ανάλογα με το είδος της εταιρείας, τρία είναι τα βασικά συστατικά κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας: Ιδέες, Πράγματα και Άνθρωποι.

Oι ιδέες δημιουργούν την ανάγκη για δημιουργική επεξεργασία, και στρατηγικό σκέπτεσθαι. Τα πράγματα, την ανάγκη για διοίκηση και διαχείριση και οι άνθρωποι την ανάγκη για κατεύθυνση και ηγεσία.

Ένας ακόμη τρόπος να ορίσει κάποιος το αντικείμενο του Μάνατζμεντ, να περιγράψει τα έργα και τις ευθύνες του μάνατζερ.

 

4. Άλλο Επάρκεια και άλλο Αποτελεσματικότητα

Έχει παραμείνει μνημειώδης η διαφοροποίηση-διάκριση, για πρώτη φορά από τον Π. Ντρούκερ, μεταξύ της Επαγγελματικής Επάρκειας (Efficiency), την οποία οι εργαζόμενοι αποκτούν με το να κάνουν πιο πολλά από τα ίδια πράγματα με λιγότερο κόστος και προσπάθεια, και της Αποτελεσματικότητας, (Effectiveness) η οποία προϋποθέτει τον συνεχή επαναπροσδιορισμό της αποστολής, των στόχων και των στρατηγικών και δράσεων τής επιχείρησης.

Μια διαφοροποίηση που εξελικτικά, βρήκε την εξοχότερη διατύπωσή της στον αφορισμό: “Επάρκεια είναι να κάνουμε σωστά τα πράγματα, ενώ Αποτελεσματικότητα να κάνουμε τα σωστά πράγματα”. Η επάρκεια μας εξασφαλίζει ότι η δουλειά θα γίνει. Η αποτελεσματικότητα ότι θα γίνει η σωστή δουλειά...

Και τα δύο είναι απαραίτητα. Όταν, βεβαίως, ξέρουμε γιατί μιλάμε. Γιατί αλλιώς: Αν κάτι δεν χρειάζεται να γίνει καθόλου, δεν χρειάζεται να γίνει και σωστά

 

5. Satisfactory underperformance

 Σε όλες τις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς υπάρχουν εγκατεστημένες ρουτίνες που προστατεύουν, αν δεν υποθάλπουν κιόλας, καταστάσεις από τις οποίες όλοι επωφελούνται. Ιδιαίτερα σε περιόδους ευφορίας και σιγά σιγα, η αποφυγή ρίσκων γίνεται κουλτούρα. Oι αποφάσεις παίρνονται μόνο για άμυνα και συντήρηση. Κανένας δεν δοκιμάζει κάτι καινούργιο. H άσκηση της εξουσίας εξαντλείται σε ένα παιχνίδι συμβιβασμών και ισορροπιών, με τη σύμφωνο γνώμη, με την αποδοχή όλων.

Ο πήχης όλο και κατεβαίνει. Όλοι γίνονται ειδικοί στην τέχνη του “μπουρδουκλώματος”, του “κουκουλώματος”. Δάσκαλοι στο πώς θα αποφευχθούν οι σκοτούρες. “Μη θίγετε τα κακώς κείμενα”, “μην πάτε γυρεύοντας, αν θέλετε να μην έχετε εκπλήξεις”, “αν δε σπάσει κάτι δεν το επισκευάζουμε”, είναι οι επικρατούντες χρυσοί κανόνες, που όλοι σέβονται.

Έτσι, ανεπαισθήτως, έρχεται η στιγμή να είναι όλοι ευχαριστημένοι με αυτό που ευρηματικότατα έχει αποκληθεί: Satisfactory underperformance.

 

6. Ένα ανθρωποκεντρικό επάγγελμα

Κατ΄εξοχήν ανθρωποκεντρική η διευθυντική τέχνη – το διευθυντικό επάγγελμα, προσφέρει καθημερινά ανεπανάληπτες συναισθηματικές εμπειρίες που συχνά καλύπτουν, πολλές φορές μέσα στην ίδια μέρα, όλο το εύρος του θυμικού: Από τα ακραία συναισθήματα της πιο σκληρής αντιπαλότητας και ανταγωνιστικότητας μέχρις αυτά της απόλυτης αφοσίωσης και αλληλεγγύης.

Συμπέρασμα: Παρά τις αντίθετες απόψεις που θέλουν τα συναισθήματα κακούς συμβούλους, γενικώς, αυτά πρέπει να λαμβάνονται υπόψη. Ειδικότερα εκείνη η εσωτερική ισορροπία και ανακούφιση που νιώθουμε ή δεν νιώθουμε, μετά από μια απόφαση, είναι αλάνθαστο σημάδι μιας, αντίστοιχα, σωστής ή λανθασμένης επιλογής.

Αν οι αποφάσεις είναι ήσσονος σημασίας, τότε αυτές είναι χρήσιμο να βασίζονται στην εξέταση των υπέρ και των κατά που συνιστούν το πρόβλημα. Σε θέματα όμως βασικών επιλογών, η απόφαση πρέπει να προέρχεται μόνο από το βαθύτερο μέσα μας: Η καρδιά ξέρει πότε και γιατί η λογική δεν ισχύει. Όλοι το έχουμε νιώσει: Η σωστή απόφαση, είναι το καλύτερο καταπραϋντικό.

Το είπε ο πρόεδρος J. F. Kennedy, απευθυνόμενος σε συμβούλους του: Σας είμαι ευγνώμων για τη θαυμάσια δουλειά που κάνατε, για όλες τις πληροφορίες που μου δώσατε και τις απορίες που μου λύσατε, γύρω από το θαυμάσιο αυτό νομοσχέδιο, αλλά σας παρακαλώ πέστε μου πώς συμβαίνει και εξακολουθώ να είμαι αντίθετος με την ψήφισή του;

 

7. Συντεχνιακή, απόκρυφη κυνικότητα

Με απόλυτη συντεχνιακή σιωπηρή συναίνεση, στα υψηλά επίπεδα Μάνατζμεντ των μεγάλων εταιρειών και οργανισμών έχουν εξασφαλισθεί συνθήκες ατιμωρησίας ακόμα και για τα πιο κραυγαλέα λάθη. Αρκεί, όπως έχει λεχθεί, αυτά να διαπράττονται με αυτοπεποίθηση.

Ακόμα, η οργανωτική δομή των μεγάλων εταιρειών και οργανισμών, κατά κανόνα, εξασφαλίζει ώστε οι έπαινοι και οι ανταμοιβές να ωθούνται πάντοτε προς τα υψηλότερα κλιμάκια της ιεραρχίας. Αντίθετα, προς τα κάτω ωθούνται οι λεπτομέρειες, εξασφαλίζοντας έτσι το προνόμιο και την ‘αποστολή’ που έχει η εξουσία να εντοπίζει τα λάθη.

Στα όρια του αποκρυφισμού και εν όψει της διαγραφόμενης διαδοχικής μελλοντικής επωφέλειας από τον ίδιο, ο καλός υφιστάμενος οφείλει: Να ξεπερνά τις προσδοκίες των προϊσταμένων του, να προστατεύει και να υπερασπίζεται, ανά πάσα στιγμή, τη φήμη και το όνομά των τελευταίων και, το σπουδαιότερο, να τους παραχωρεί, να τους πιστώνει με όλη την επιτυχία κάθε προσπάθειάς του.

Αυτό, βεβαίως, εκτός από την απαραίτητη μύηση, απαιτεί και συναισθηματική ωριμότητα, να μπορεί δηλαδή να θυσιάζει μικρά παρόντα για μεγάλα μελλοντικά οφέλη. Δηλαδή, κάτι πιο αναβαθμισμένο απ’ αυτό που έλεγε ο παππούς: «Τζάμπα δούλευε, τζάμπα μην κάθεσαι».

 

Στο επόμενο άρθρο, οι Επτά Συμβουλές.

 

 

 

* O κ. Κωστούλας είναι τέως γενικός διευθυντής εταιρειών του ευρύτερου χρηματοπιστωτικού τομέα. Ένα νέο βιβλίο του, με τίτλο: «ΔΙΑΒΑ-ΖΩΝΤΑΣ με το μολύβι στο χέρι», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ.

 

 Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

 

 

Διαβάστηκε 4596 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 23 Μαΐου 2013 16:30
ep agogis  

 

Αρθρογραφία

Prev Next Page: